Pokazywanie postów oznaczonych etykietą prawa kobiet. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą prawa kobiet. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 18 lutego 2010

Wywiad z Waris Dirie

Pozostając w kręgu Waris Dirie, bo faktycznie w ostatnim czasie bardzo o Niej głośno, chciałabym zaprezentować na łamach tego bloga kolejny już wywiad z tą niezwykłą kobietą, który ukazał się dzisiaj w dwutygodniku VIVA!. Waris  Dirie jest obecnie rozchwytywana przez media, a to za sprawą filmu "Kwiat Pustyni", który niebawem wchodzi na ekrany polskich kin oraz bardzo ważnej sprawy, dla której walczy przez dłuższą część swojego życia - przeciw obrzezaniu kobiet. Zachęcam do przeczytania tego poruszającego i jak zwykle bardzo szczerego wywiadu.


Mieszkasz w Gdańsku? Zadziwiasz mnie. Prawdziwa z Ciebie nomadka. Po Londynie, Nowym Jorku, Wiedniu wybrałaś zimną Polskę?
Waris Dirie:
Zobaczyłam polskie morze i zakochałam się w tym miejscu. To było dwa lata temu. Wynajmuję willę nad samym brzegiem. Przyznaję, zimy są trudne. Często wyjeżdżam po trochę słońca do Afryki. Rozstałam się z ojcem starszego syna. Alleke ma dwanaście lat, mieszka teraz w Ameryce. Ja z niespełna rocznym Leonem jestem tutaj. Dużo podróżuję, a zaproszenia dostaję z całego świata. Wiele lat byłam ambasadorem przy ONZ. Nadal mówię ludziom, jaką torturą dla kobiety jest obrzezanie. Przeżyłam je, a wtedy, choć byłam taka mała, przyrzekłam sobie, że gdy tylko będę wystarczająco silna, będę z tym walczyć. I robię to każdego dnia.
To matka trzymała Cię w ramionach, kiedy inna kobieta okaleczała na zawsze Twoje ciało. Miałaś wtedy pięć lat i nic do powiedzenia. Wybaczyłaś jej?
Waris Dirie:
Wiele lat się nie widziałyśmy. Urodziłam się w muzułmańskiej rodzinie nomadów. Najpierw uciekłam z domu, potem z Somalii. I nigdy nie wróciłam. Tak naprawdę o tym, co się stało, rozmawiałyśmy całkiem niedawno. Mieszkałam wtedy w Wiedniu, mama ciężko zachorowała i przyjechała do mnie na operację. To była jedna z najtrudniejszych rozmów w moim życiu.
Spokojna rozmowa czy dramatyczna kłótnia?
Waris Dirie:
Nie walczyłam. Przekonywałam. „Mamo, nie jest ci wstyd za to, co mi zrobiłaś?”, zaczęłam. Nie miała pojęcia, o co mi chodzi. „O czym ty mówisz?”. Była naprawdę zaskoczona. „O mojej waginie! Co z nią zrobiłaś, mamo?!”. „Co z tobą?”, broniła się. „Kobieta nie może żyć taka »otwarta«. Chcesz mi powiedzieć, że tak nie jest? Że wszystko może się »TAM« dostać?”. Nie przejdą jej przez gardło pewne słowa, musiałam się z tym pogodzić. Nikt z nią tak wcześniej nie rozmawiał. To przecież temat tabu. Wytłumaczę ci, co moja mama miała na myśli. Musisz wiedzieć, że rytualne obrzezanie to nie tylko okaleczenie genitaliów dziewczynki. Po ich wycięciu zszywa się ciało, często akacjowym kolcem. Zostaje jedynie maleńki otwór. I już nie jesteś, jak to nazywa mama, „otwarta”, aż wyjdziesz za mąż. To nie jest naturalne. Widziałaś film, przyszła taka chwila, że gdyby nie pomoc lekarzy, mogło być ze mną bardzo źle. Ta krew, która co miesiąc powinna w naturalny sposób wypływać z ciała kobiety, z mojego nie mogła znaleźć ujścia.
Jak matki mogą robić coś takiego swoim córkom?
Waris Dirie:
Wciąż o to pytam. Jeśli trzymasz w ramionach swoje zdrowe, piękne dziecko, dlaczego w chwilę potem je okaleczasz? Niszczysz tak samo, jakbyś odcięła mu rękę czy nogę. Moja matka zrobiła to, co zrobiła, bo była przekonana, że to dla mnie najlepsze. Taka jest tradycja, kultura, wiara. Choć nie ma w Koranie sentencji, która nakazuje obrzezanie kobiet. Ale ludzie, którzy je praktykują, często nie umieją czytać. Nie czytają też Koranu. Wydaje im się, że Allah tak chce, bo słyszą to od pokoleń. Moja mama modli się pięć razy dziennie. Tymi samymi pięcioma słowami. Poprosiłam ją: „Znajdź w świętej księdze ten właśnie wers. Przeczytaj mi go”. Wiesz, co odpowiedziała?: „Nie umiem czytać.”. „To skąd wiesz, że Koran chce obrzezania?”, nie poddawałam się. „Bo wszyscy tak mówią”. To jest tragedia. Ten zwyczaj jest głęboko zakorzeniony. Nie krytykuję religii, tylko straszną tradycję. Matka myśli: Jeśli nie obrzezam córki, ona nigdy nie znajdzie męża. I idzie z nią pewnego dnia na skraj wioski. Być może nawet z bolącym sercem. Ale idzie.
Ile dziewczynek nie przeżywa obrzezania? Twoja siostra i dwie kuzynki zmarły.
Waris Dirie:
Trudno o rzetelne statystyki. Wykrwawiają się, umierają z powodu zakażenia, powikłań. O wielu nawet nie wiemy. Obrzezaniu oddaje się osiem tysięcy dziewczynek dziennie. Zamknij oczy i wyobraź sobie jedną, a potem dziesięć, sto. I nie płacz, tylko zrób coś! Ponad dwa miliony. Rok w rok. Często w strasznych warunkach higienicznych. Często, jak mnie, zardzewiałą żyletką. Jedyną drogą jest nieustające mówienie ludziom, że to, co robią swoim dzieciom, jest złe.
Ty mówisz. Słuchają Cię?
Waris Dirie:
Mój rodzony brat mieszka w Somalii, ma sześć córek. Każdego dnia powtarzam jego żonie: „Jeśli usłyszę, że dotknęłaś choć jedną, przyjdę po ciebie”. Kiedy rozmawiałyśmy po raz pierwszy, myślała, że żartuję. Gdy zrozumiała, że jestem śmiertelnie poważna, uciekła z domu na dwa dni. Tak była przerażona. Powiedziałam to samo bratu. Wysłuchał mnie. Jestem teraz spokojna. Ale i tak dzwonię.
Spokojna nie jesteś. Bałabym się stanąć Ci  na drodze.
Waris Dirie:
„Mamo, jeśli ta kobieta (a w każdej wsi jest taka szamanka-znachorka) znów to zrobi, nie mów mi, gdzie mieszka, bo ją znajdę, utnę rękę i nogę. Mamo, zrób coś, powstrzymaj to!”, błagałam. Dogląda teraz moich sióstr, bo żyje z nimi blisko. Jest moimi oczami. Pojechałam do Somalii. Zebrałam całą swoją rodzinę, cały klan. Pokazałam palcem: „Ty, ty i ty macie coś do zrobienia. Wszędzie, gdzie pójdziecie, mówcie »stop« obrzezaniu kobiet”. Mama nie chciała zostać ze mną w Europie, wróciła,  bo tak tęskniła za swoimi cholernymi kozami (śmiech). Rozumiem ją. To przecież wszystko, co zna. Ale ma na tej swojej pustyni telefon, często rozmawiamy. Jest teraz moim tajnym detektywem.
Boisz się czasami o siebie?
Waris Dirie:
Nigdy się nie bałam. Nikt, bez względu na to, jakiego jest wyznania, nie wciśnie mi kitu, gdy mówię o przestępstwie. Najgorszym, bo przeciwko dziecku, które nie może się obronić. Czy wiesz, że jeśli zapytasz mężczyznę, jaką kobietę wybierze – obrzezaną czy nie, odpowie niezmiennie: »Nieobrzezaną!«”.
Pytasz o to swoich mężczyzn?
Waris Dirie:
Zawsze o to pytam. Zbulwersuję cię, przyznając, że mam mężczyznę w każdym kraju? (Śmiech). To nie powinno nikogo obchodzić. Mnie samą najbardziej obchodzi walka o godność kobiet.
Jaki mężczyzna najbardziej Cię w życiu zmienił?
Waris Dirie:
Fotograf Terence Donovan. Był wspaniałym człowiekiem. To on zaczepił mnie na ulicy. To on zobaczył we mnie modelkę. Pokazał, jak wspaniale jest być kobietą. I że nie mam się czego wstydzić. Jestem piękna. Spotkanie z nim to był moment, w którym zdjęłam z siebie niewidzialną zasłonę. Ciemny koc utkany ze strachu. Czy jestem wystarczająco ładna? Czy mój tyłek i piersi są w porządku? Terence sprawił, że trafiłam na okładkę kultowego kalendarza Pirelli. Dał mi siłę. Aż zaakceptowałam się w stu procentach. Kiedy więc trafiłam na wybieg i założono mi bikini, pomyślałam tylko bez wstydu: Chrzanić to! Idę! Dajcie mi więcej! I miałam zabawę. Czy to lubiłam? Nie zawsze. Bo robić coś, czego się nie czuje, to dla mnie najtrudniejsze w życiu. Praca modelki bywała torturą. Flesze, pokazy, cały ten zbyteczny blichtr. Nie potrzebuję go. Ale grałam, bo jestem sprytna. Myśleli, że mnie używają, ale to ja używałam ich (śmiech). Aż powiedziałam: „Adios” – żegnajcie.
Odeszłaś głośno. Zamiast kolejnego wywiadu z top modelką postanowiłaś opowiedzieć dziennikarce swoją przeszłość. Dlaczego akurat wtedy?
Waris Dirie: Nie mogłam pogodzić się z tym, co mnie spotkało. Chciałam, by ludzie usłyszeli o potworności, o jakiej być może w całym swoim życiu nie mieli najmniejszego pojęcia. Musiałam to z siebie wyrzucić. Miałam świadomość, na co się porywam, i takich reakcji: „Kobieta z Trzeciego Świata mówi o swojej okaleczonej waginie. O co chodzi? Zabierzcie ją stąd! Uciszcie!”.
Chcieli słuchać. Dwanaście lat temu wydałaś swoją pierwszą książkę „Kwiat Pustyni” – tak tłumaczy się Twoje imię  Waris Dirie. Opowiedziałaś najszczerzej swoją historię. Stała się bestsellerem. Dziś na ekrany wchodzi nakręcony na jej podstawie film. Jakie to dla Ciebie emocje?
Waris Dirie: Po pierwszym seansie byłam dosłownie chora. Ty tylko patrzysz. Ja wciąż czuję. Wyobraź sobie, że tam, na ekranie, jest twoje dziecko. I pozwól sobie poczuć te wszystkie szarpiące do bólu emocje. Nie hamuj ich. Ten film jest dla mnie bardzo ważny. Oby dotarł każdemu do serca. Czasem ludzie spotykają się po seansie: „Widziałem wczoraj fajny film”, mówi ktoś. „Jaki?”, pada pytanie. „Oj, wiesz, tytułu nie pamiętam”. „Kwiatu Pustyni” nie da się z niczym innym pomylić. Jeśli masz powiedzieć: „Nie zgadzam się!”, musisz wiedzieć, z czym. Jeśli myślisz, że ten problem cię nie dotyczy, przekonaj się.
Nie miałam pojęcia, że nawet w Europie poddaje się obrzezaniu kobiety.
Waris Dirie: O mój Boże. W Afryce, na Środkowym Wschodzie, ale tak – również w rodzinach emigrantów w Europie. Dostaję maile od dzieci z Niemiec, Szwajcarii, Austrii. Mają 12, 13 lat. „Widziałam twój film. Świat już nie jest taki sam. Nie mogę go zapomnieć”. To cieszy moje serce. Te dzieci to świat jutra.
Waris, Ty zmieniasz świat. Właśnie przeczytałam, że 20 klanów w Somalii uradziło, by odejść od tradycji obrzezania kobiet. O zakazie obrzezania mówiło się na szczycie w Davos. Razem z francuskim przedsiębiorcą Francoisem-Henrim Pinaultem i jego żoną Salmą Hayek założyłaś właśnie w Paryżu Fundację do spraw Godności i Praw Kobiet.
Waris Dirie: I co? I co! Nie wystarcza mi samo słuchanie, że świat się zmienia. Kiedy usłyszę: „To już się nie dzieje. To koniec!”, wtedy odpocznę. Jest prawo. Ale i to za mało, zło dzieje się w podziemiu. Życie jest tym, co stworzysz. Bywa piekłem. Wciąż chcę zapomnieć o swoim. 

Źródło: http://polki.pl/viva_artykul,10017367.html#ocen_polki_pl

poniedziałek, 14 grudnia 2009

Ofiara gwałtu dostaje WYŻSZĄ karę od gwałcicela!



Dlatego też w Zjednoczonych Emiratach Arabskich kobiety ( nie tylko muzułmanki )  w większości nie zgłaszają władzom faktu, jakim jest gwałt. Wiedzą, że dostaną karę i to o wiele większą niż mężczyźni, którzy dopuścili się tego czynu. 

Amanda, 29 - letnia Australijka, która pracowała jako menedżerka ekskluzywnego hotelu w emiracie Fudżajra została brutalnie zgwałcona. Po pracy zeszła napić się drinka. Kolega postawił jej jeszcze jednego. Następnego ranka kobieta obudziła się w swoim mieszkaniu - miała połamane żebra, była poturbowana i zgwałcona.

Natychmiast pojechała do szpitala a następnie na policję. Jednak stróże prawa nie byli do niej przychylnie nastawieni. Po złożeniu zeznań została, w mgnieniu oka, aresztowana. Dopiero po dwóch miesiącach usłyszała zarzuty i po ekspresowym procesie wyrok - ROK więzienia za seks pozamałżeński i za picie alkoholu.

Sędziowie stwierdzili, że skoro nie było świadków zdarzenia, to należy przyjąć, iż kobieta zgodziła się dobrowolnie na seks. Jej wyjaśnień, jakoby w drinku znajdowały się narkotyki, nie potraktowano poważnie, a wręcz przeciwnie.- Wymyśliła historyjkę o wsypanym do drinka narkotyku, by wybronić się ze stawianych jej zarzutów - napisano w uzasadnieniu wyroku.

Dla obywatelek Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz dla cudzoziemek, które tam pracują zgłoszenie gwałtu to bardzo ryzykowna sprawa. Jeśli nikt nie był świadkiem zdarzenia, to kobieta z automatu oskarżana jest o seks pozamałżeński, który, tak jak picie alkoholu, jest poważnym przestępstwem w  prawie islamskim.

Lokalni prawnicy szacują, że aż około 70% ofiar gwałtów nie zgłasza się na policję. Kobiety boją się kary, kompromitacji oraz przede wszystkim splamienia honoru rodziny.

W 2006 roku obywatelka Zjednoczonych Emiratów Arabskich pochodząca z Ras Al-Chajma dostała pięć lat więzienia i 150 batów jako karę za to, że padła ofiarą zbiorowego gwałtu. Ponieważ gwałciciele zgodnie stwierdzili, że jest prostytutką i na seks się zgodziła się z ochotą, dwóch z nich uniewinniono, a pozostali dostali po trzy miesiące więzienia.

Nie tylko kobiety są ofiarami gwałtów. Głośna był sprawa z 2007 roku. 15-letni Francuz Alexandre Robert
 został zgwałcony w Dubaju przez trzech mężczyzn. Jego rodzice natychmiast wywieźli chłopca z kraju, bo groziło mu więzienie za stosunek homoseksualny (w prawie muzułmańskim związki homoseksualne są przestępstwem, a pojęcie gwałtu mężczyzny na mężczyźnie w ogóle nie istnieje). W dodatku sąd przez kilka miesięcy ukrywał przed rodziną chłopca, że jeden z gwałcicieli był zarażony wirusem HIV!!
 
Co ciekawe Zjednoczone Emiraty Arabskie chełpią się tym, że są jednym z najnowocześniejszych krajów arabskich, że się dynamicznie rozwijają, że mają najpiękniejsze hotele i biurowce...Co z tego, jeśli dalej tkwią w "prawnej ciemnocie", gdzie ofiara zbrodni dostaje karę większą niż zbrodniarz, który dopuścił się haniebnego czynu. 

Na podstawie:
http://m.gazeta.pl/mobile/wiadomosci/1,80277,7359792,Padlas%20ofiara%20gwaltu%20%C2%A8jdziesz%20siedziec.html

poniedziałek, 7 grudnia 2009

Staly się ofiarami męskiej dumy bo...

...na przykład odrzuciły oświadczyny. W Bangladeszu, Pakistanie i Afganistanie bardzo często stosowaną praktyką służącą do zastraszania i terroryzowania kobiet i dziewcząt jest oblewanie ich twarzy kwasem.

W Bangladeszu liczba aktów przemocy polegających na oblaniu kobiety kwasem przez odrzuconego mężczyznę jest szacowana na ponad 200 przypadków rocznie. Większość ofiar to dziewczynki i młode kobiety pochodzące z ubogich rodzin. Od 1994 roku udokumentowano ponad 7 800 tego typu przypadków w samym rejonie Islamabadu. Tylko w przypadku 2% znaleziono winnych. 
 
Wiele z tych kobiet poddaje się zabiegom plastycznym. Zapewne, gdyby nie Fundacja Acid Survivors nie byłoby to możliwe.  

Fotoreportaż można zobaczyć : 
 
http://wiadomosci.onet.pl/138231,21,0,0,1,pokaz.html  UWAGA! Zdjęcia są drastyczne.

niedziela, 29 listopada 2009

Otrzymała karę za to, że została zgwałcona!!

Arabia Saudyjska. 19 - letnia dziewczyna została zgwałcona przez sześciu uzbrojonych mężczyzn. Sąd skazał ją na karę 200 batów oraz więzienia.

Początkowo kobieta została skazana na 90 batów, ponieważ jechała w samochodzie z niespokrewnionymi mężczyznami, mniej więcej w tym samym czasie kiedy doszło do gwałtu. Kobieta i jej prawnik zaprotestowali. Ofiara wyraziła swoje oburzenie, gdy usłyszała o tym, że ma jeszcze być poddana karze cielesnej. Czy nie została ona zgwałcona? To za mała kara? W związku z jej reakcją, sąd podwyższył jej karę do 200 batów.

Abdul Rahman al-Lahem - prawnik kobiety, został odsunięty od jej sprawy. Co więcej, zawieszono jego licencję na wykonywanie zawodu, dlatego, że podważył wyrok sądu.

Gwałciciele zostali skazani na karę pozbawienia wolności. Mają spędzić w więzieniu od 1 do 5 lat.

wtorek, 24 listopada 2009

Kobiety w islamie niewiele znaczą...

Zapraszam do zapoznania się z najnowszym postem na blogu Noemi:

http://noemi-niewierzmuzulmanom.blogspot.com/ Autorka opisuje w jaki sposób zastraszane są kobiety - muzułmanki. Ich twarze polewane są kwasem. Ze swoim kalectwem fizycznym oraz psychicznym muszą jakoś żyć dalej...Na fotografiach znajdują się kobiety w wieku 16-35 lat. Uwaga!! Zdjęcia są drastyczne.

Więcej możecie też przeczytać na stronie The New York Times:

http://www.nytimes.com/2008/11/30/opinion/30kristof.html?_r=2

oraz na stronie All Eyes :

http://blogs.tampabay.com/photo/2009/11/terrorism-thats-personal.html

Została ukamienowana....

17-letnia dziewczyna została ukamienowana. Nikt jej nie pomógł.

niedziela, 22 listopada 2009

Problem małżeństw z nieletnimi

Problem, jakim są małżeństwa z nieletnimi, często przymusowe, dotyczy już nie tylko krajów, gdzie islam jest dominującą religią. Obecnie takie związki stały się problemem globalnym.

Temu procederowi sprzyja to, iż Mahomet podpisał kontrakt małżeński z Aiszą, gdy ta miała sześć lat, a małżeństwo skonsumował, gdy żona miała lat dziewięć. Za przykładem Proroka podążają wielkie rzesze muzułmanów na całym świecie.

W Nigerii małżeństwa z dziećmi są powszechne w północnej części tego kraju, gdzie obowiązuje prawo szariatu. Mimo tego, że rząd uchwalił w 2003 roku Ustawę o Prawach Dziecka, która określa minimalny wiek do zawarcia małżeństwa jako osiemnaście lat, muzułmanie protestują, ponieważ Koran nie określa minimalnego wieku, który byłby dopuszczalny jeśli chodzi o zawarcie małżeństwa. Duchowni muzułmańscy potępiają tę ustawę, krytykują ją i nie chcą wprowadzić w życie.

- Nie, nie przyjmiemy tego, chcielibyśmy raczej umrzeć, niż przyjąć czegoś, co nie pochodzi od Boga-   mówią zgodnie.


Nigeria składa się z 36 stanów. Tylko 18 z nich przyjęło Ustawę o Prawach Dziecka. Wynikiem takiego postępowania jest to, że aż 800 000 kobiet cierpi tam z powodu przetoki - choroby powstałej w wyniku zbyt szybkiego rozpoczęcia współżycia i ciąż w bardzo młodym wieku.

Podobnie dzieje się w Maroku. Władze zamknęły w 2008 roku sześćdziesiąt szkół koranicznych zawiadywanych przez Szejka Mohameda Ben Al-Abderrahmana Maghraoui. Wydał on bowiem dekret, iż nie ma nic zdrożnego w poślubieniu dziewięciolatki - przecież tak zrobił Prorok, więc należy podążać za jego przykładem.

W Afganistanie 50% dziewczyn wychodzi za mąż nie ukończywszy osiemnastu lat. Również w Iranie  oraz Palestynie małżeństwa z dziewięciolatkami są całkowicie legalne.

Póki co w Europie nie ma mowy, by dzieci wstępowały w związki małżeńskie, choć nie jest wykluczone, że takie procedery mają miejsce.

Moim zdaniem, jeśli mężczyzna poślubia dziewięciolatkę to jest definitywnie pedofilem. Tłumaczenia i argumenty, że Prorok tak zrobił, to inni mogą bez konsekwencji kroczyć jego ścieżką, jakoś do mnie nie przemawiają. Dla mnie jest to krzywdzenie dziewczynek  i brutalne zabieranie im dzieciństwa. Dziewięciolatki powinny bawić się lalkami, a nie z mężami w " dom i mamę i tatę". Takie relacje nie są zdrowe i powinny być kategorycznie zakazane i egzekwowane.

wtorek, 17 listopada 2009

Nicolas Sarkozy znowu o burkach we Francji...

Już po raz kolejny prezydent Francji wyraził swoją opinię na temat noszenia burek przez muzułmanki w jego kraju. Tym razem w rozmowie z The Telegraph powiedział - We Francji nie ma miejsca dla burki, ponieważ nie ma tu miejsca dla poniżania kobiet.

We Francji został zorganizowane specjalne posiedzenie, w którym bierze udział 32 prawników. Mają oni rozstrzygnąć, czy ustawa zakazująca noszenia burki jest zgodna z prawem i czy może zostać uchwalona. W 2004 roku zakazano we Francji noszenia chust i innych widocznych symboli religijnych w szkołach publicznych.

Zobaczymy jak sprawa się rozwinie, ponieważ prezydent Sarkozy wykazuje w sprawie burek bardzo dużą determinację.

Moim zdaniem, noszenie burki, tak samo jak i nikabu powinno być zakazane w Europie. W takich strojach osoba nie ma tożsamości, jest anonimowa i stawia swoistą barierę między sobą a innymi ludźmi. Ja doskonale rozumiem, że każdy ma prawo do wolności w kwestii stroju, ale niestety, albo stety, wolność każdego człowieka kończy się tam, gdzie zaczyna wolność drugiego. W krajach europejskich są pewne normy, jeśli chodzi o ubiór i moim zdaniem powinny być szanowane. 



czwartek, 29 października 2009

Polowanie na staniki w Somalii!!

Miałam dzisiaj pisać o moich wrażeniach po obejrzeniu filmu "Persepolis", jednakże po przeczytaniu tego newsa nie mogłam się powstrzymać i o n im nie napisać.

Jak doniósł Reuters, w Mogadiszu ( Somalia) radykalna grupa islamska al Shabaab zaczęła ścigać kobiety i sprawdzać, czy noszą one biustonosze. Jak stwierdzili członkowie tej grupy staniki pogwałcają prawo islamskie, ponieważ zakłamują rzeczywistość.

Świadkowie donieśli, że zamaskowani członkowie al Shabaab wyszukiwali na ulicach Mogadiszu kobiet z jędrnym i kształtnym biustem. Kobiety były pojmowane. Zmuszano je by zdjęły biustonosze i potem potrząsały piersiami. " Grupa zmusiła nas byśmy nosiły zasłony, jakie oni uznali za słuszne, ( ze sztywnego materiału) a teraz mamy potrząsać przed nimi biustami" powiedziała jedna z kobiet dziennikarzowi Reutersa. Dodała, ze jej córka też została pojmana i musiała przejść całą  krępującą sytuację.

Członkowie al Shabaab wystosowali oświadczenie, w którym można przeczytać, że piersi kobiece powinny być naturalnie jędrne i kształtne lub płaskie. Ich wygląd nie powinien być zniekształcony przez biustonosz.

Grupa słynie z okrucieństwa. W tym miesiącu ukarali dwóch młodych mężczyzn podejrzanych o kradzież. Obcięli im po jednej ręce i stopie. Zakazali też ludziom oglądania filmów ,słuchania muzyki, tańców podczas wesel oraz grania w piłkę nożną ( oglądanie meczy też jest zakazane). Teraz panowie postanowili upokarzać kobiety, o których czystość tak walczą.

poniedziałek, 26 października 2009

Nie przyjęli na studia muzułmanki, bo nie chciała zdjąć nikabu.

Brytyjska uczelnia odmówiła przyjęcia w poczet studentów muzułmanki, która odmówiła zdjęcia chusty zasłaniającej twarz, czyli nikabu. Decyzja została uzasadniona tym, iż studenci powinni mieć odsłonięte twarze. Bez tego komunikacja między nimi a profesorami nie mogłaby się w pełni efektywnie odbywać.

Dyrektor Burnley College - John Smith uzasadnił decyzję władz uczelni również tym, że studenci przebywający na uczelni muszą być w 100% rozpoznawalni. Nikt nie może być anonimowy - a taka jest kobieta z zasłoniętą twarzą.

Shawana Bilques czuje się poszkodowana i upokorzona decyzją władz uczelni. Uważa, że ma prawo do noszenia nikabu. Kobieta stwierdziła, że nie zdejmie zasłony. Swoich sił postanowiła spróbować na innym uniwersytecie.

Chusty zasłaniające twarz stały się ostatnio bardzo popularnym tematem do dyskusji również w Wielkiej Brytanii. Minister spraw zagranicznych Jack Straw stwierdził, że nikaby utrudniają stosunki w społeczeństwie. Również Tony Blair jest im nieprzechylny. Nazwał on chustę zasłaniającą twarz oznaką separowania się.

czwartek, 15 października 2009

Baty za noszenie spodni.

Na początku lipca 13 kobiet zostało aresztowanych za to, że miały na sobie spodnie. Zdarzenie miało miejsce w restauracji mieszczącej się w Chartumie - stolicy Sudanu.

Lubna Ahmed al-Hussein - to znana reporterka i członkini misji ONZ w Sudanie. Kobieta była w gronie aresztowanych. Została uznana za winną czynu nieobyczajnego ( noszenia spodni) .Wymierzono jej karę grzywny ( na samym początku, groziła jej kara 40 batów, które miały być wykonane publicznie). Lubna Ahmed al-Hussein miała zapłacić 209 $. Jednakże odmówiła. Od razu przewieziono ją do kobiecego więzienia w Omdurman. Spędziła tam miesiąc.

Kilka zatrzymanych kobiet przyznało się do winy i otrzymało 10 batów.


W Chartumie, w przeciwieństwie do południa Sudanu, obowiązuje muzułmańskie prawo szariatu. Kilka z ukaranych w lipcu kobiet pochodziło z południowej części kraju, gdzie wyznawane jest głównie chrześcijaństwo i animizm.

środa, 14 października 2009

Zagrożenie na motorze.


W Strefie Gazy kobiety nie mogą jeździć na motorach. Zakaz wprowadził Hamas. Według tej organizacji prowadzenie przez kobiety motocykli  jest niezgodne z prawem islamskim.

Oficjalny zakaz nie tylko zabrania kobietom prowadzenia motoru, co może być i tak trudne do zrobienia w długich szatach ograniczających również pole widzenia. Kobiety nie mogą być też pasażerkami, nawet jeśli motocykl jest prowadzony przez mężczyznę.

Ministerstwo twierdzi, że zakaz ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa mieszkańców Strefy Gazy. Ma też przyczynić się do zachowania stabilności palestyńskich tradycji i zwyczajów.

wtorek, 13 października 2009

Czy obecność kobiet z Arabii saudyjskiej w mediach jest zgodna z islamskim prawem?

Zapraszam do obejrzenia filmu poświeconego zagadnieniu, jakim jest obecność muzułmanek w saudyjskich mediach ( Debate on women appearing on saudi TV). Opinie wypowiadających się panów są bardzo ciekawe: " Nawet twarz kobiety ( prezenterki, dziennikarki, gościa w studio) może wieść na pokuszenie".


poniedziałek, 12 października 2009

Misjar z Arabii Saudyjskiej.

Małżeństwa kontraktowe, bo o nich mowa, stały się bardzo popularne przede wszystkim wśród młodzieży mieszkającej w Arabii Saudyjskiej, gdzie nie jest dozwolone nawet spotykanie się sam na sam przed planowanym ślubem, o życiu seksualnym nie wspominając. Młodzi znaleźli na to sposób - małżeństwa czasowe, które są określone kontraktem. 

Taki związek zwany jest misjar.  Małżonkowie mieszkają oddzielnie, ale mogą widywać się bez ograniczeń i uprawiać seks. Na taką formę wspólnego życia coraz częściej decydują się mężczyźni, ponieważ pozwala im to  uniknąć wielkich kosztów, jakie wiążą się z tradycyjnym ślubem. Co więcej, będąc w małżeństwie kontraktowym, nie mają  obowiązku utrzymywać żony i łożyć na ewentualne dzieci.

Misjar  jest podpisywany na określony czas - może być to tydzień, miesiąc, czy też 10 lat. Kiedy kontrakt się kończy można go przedłużyć, lub nie.

Często dzieje się tak, że bogaci mężczyźni podpisują misjar na okres wakacji i spędzają je wtedy w towarzystwie atrakcyjnej dla nich kobiety ( tradycyjna prostytucja jest zakazana).Wzamian za towarzystwo kobieta oraz jej rodzina są obdarowywani prezentami.

Misjar wiąże się też ze sporym ryzykiem dla kobiety, ponieważ to mężczyzna zabiera ze sobą podpisany kontrakt. Jeśli nie jest uczciwy, to wrazie ciąży, może wyprzec się dziecka i kontraktowego związku. Kobieta pozostaje bez  praw do jakichkolwiek roszczeń.




sobota, 10 października 2009

Muzułmanie z Kanady odrzucają burki.



Koran ani słowem nie wspomina o obowiązku kobiet do szczelnego zakrywania swego ciała. Zaleca jedynie skromny ubiór. Dlatego kanadyjscy muzułmanie postanowili zaprotestować i powiedzieli burkom oraz nikabom zdecydowane NIE.

To Kongres Kanadyjskich Muzułmanów zaproponował rządowi wprowadzenie zakazu zasłaniania twarzy. Argument był prosty: w społeczeństwie, w którym tak wielkie znaczenie odgrywa równouprawnienie, nie ma miejsca na zasłanianie twarzy - w szczególności w miejscach publicznych. Ukrywanie twarzy jest równoznaczne z ukrywaniem swojej tożsamości - powiedziała rzeczniczka Kongresu. Dodała, że zasłanianie twarzy ma swoje korzenie w kulturze Bliskiego Wschodu i nie ma nic wspólnego z islamem.

Planowany zakaz nie obejmowałby hidżabu, gdyż w tym przypadku, nie jest zasłaniana twarz.

Mohamed Elmasry  - były przewodniczący Kongresu uważa, że muzułmanki mieszkające w Kanadzie powinny mieć wolność wyboru swojego stroju. Może nie wszystkie będą chciały pokazywać swoje twarze publicznie. " Ludzie uważają strój za część swojej tożsamości oraz kultury. To nie jest nasza sprawa. Nie możemy decydować za nich" - powiedział.
http://www.ctv.ca/servlet/ArticleNews/story/CTVNews/20091007/muslim_ban_091007/20091007?hub= 


Nujood Ali - materiał CNN



We wrześniu pisałam o 10-letniej rozwódce Nujood Ali. Zapraszam do zapoznania sie z materiałem CNN na jej temat.

środa, 7 października 2009

Egipt zrzuca chusty?


Władze w Egipcie - zarówno te świeckie, jak i te religijne, chcą zakazać wstępu do szkół i uczelni wyższych kobietom mającym na sobie chustę zasłaniającą twarz (nikab) .

Pomysł narodził się w głowach szejka Saida Muhammada Tantawiego, który uznawany jest za jeden z największych autorytetów świata islamu ( jest również szefem uniwersytetu Al Azhar w Kairze) oraz ministra edukacji Hani Hilala. Zakaz ma być kolejnym etapem egipskich władz z coraz większą radykalizacją muzułmanów.

Doniesienia te wywołały protesty muzułmanek, które poczuły się oburzone, że narusza się ich swobody religijne i obyczajowe.

Nie wiadomo, czy nowe zasady zostaną wprowadzone w życie. W zeszłym roku chciano wprowadzić zakaz zasłaniania twarzy przez pielęgniarki - niestety, prawo nie weszło w życie. Czy tym razem będzie podobnie?




wtorek, 6 października 2009

Zapraszam do lektury wywiadu z Bogusławem R. Zagórskim.


Islam w Polsce kojarzy się zwykle z surowym prawem religijnym, które w krajach z religią muzułmańską jako państwową, nakazuje na przykład, o czym niedawno donosiły media, skazać niemuzułmanina na śmierć przez ukamienowanie za kontakty seksualne z muzułmanką; kojarzy się z dyskryminacją kobiet, z fundamentalizmem, który wszak jako powrót do źródeł występuje we wszystkich religiach, wreszcie z terroryzmem, który ma przecież podłoże polityczne. Proponuję jednak odsunąć na plan dalszy tematy o charakterze międzynarodowym. Czy muzułmanie żyjący w Polsce odczuwają istnienie owych stereotypów?

BOGUSłAW R. ZAGÓRSKI: Tak, na pewno - w stosunkach zawodowych, osobistych. Muzułmanie w Polsce są jednak tak nieliczną grupą, że to nie stanowi problemu. Środowisko polskich muzułmanów jest bardzo zróżnicowane. Są wśród nich przede wszystkim Tatarzy polscy, czyli Polacy pochodzenia tatarskiego, którzy od sześciuset lat usiłują zachować swoją tożsamość, bardziej popartą przywiązaniem do tradycji rodzinnej niż wiedzą o islamie. Wywodzą się przeważnie z osiadłych w Wielkim Księstwie Litewskim Tatarów krymskich i nadwołżańskich, ale są wśród nich też potomkowie przybyszów z Persji, Turcji i inni. Jest też duża grupa muzułmanów obcego pochodzenia, którzy osiedlili się w Polsce niedawno - tu studiowali, założyli rodziny. Reprezentują dużo wyższy przeciętny poziom wykształcenia, dużo wyższą znajomość zasad islamu, ale z uwagi na to, że nie są zbyt dobrze zadomowieni, nie potrafią tego zaprezentować na zewnątrz. Niewiele osób z tej grupy integruje się z osobami osiadłymi w Polsce od sześciuset lat. Między nimi istnieje pewna doza wzajemnej nieufności.

Dlaczego?

To kwestia odmienności kulturowej. Muzułmanie pochodzenia tatarskiego są bardziej zasymilowani, bardziej przywiązani do swojej tradycji rodzinnej.

W jakim stopniu muzułmanów żyjących w Polsce obowiązuje prawo religijne, czyli szaria?

Społeczności muzułmańskie kształtują swoje prawo i rozwiązują problemy lokalnie, w zależności od własnych potrzeb i w zależności od własnego rozumienia i interpretacji podstawowych zasad. W islamie nie istnieje bowiem jeden ośrodek władzy religijnej, tak jak na przykład w Kościele katolickim. Nie istnieje też, tak jak w rozumieniu Kościoła katolickiego, jedno prawo kanoniczne. W świecie muzułmańskim są podstawowe zasady, elementy wspólne w prawie, które wynikają z oparcia się na Koranie, tradycji Mahometowej (Sunny) i z rozstrzygnięć dokonywanych przez doktorów prawa muzułmańskiego. W efekcie prawo muzułmańskie stosowane będzie nieco inaczej wyglądało w Maroku niż w Iraku, jeszcze inaczej w Pakistanie. Muzułmanie, jak wiadomo, dzielą się na dwie główne grupy: sunnitów i szyitów. W ramach grupy sunnickiej najbardziej rozwinięte są obecnie cztery szkoły prawa religijnego. Rozwijają orzecznictwo w sposób zróżnicowany, niemniej każda jest uważana za równie prawowierną.

Muzułmanie polscy - sunnici - opierają się na szkole hanafickiej. Co to oznacza w praktyce?

Prawo muzułmańskie stosowane w Polsce jest - można powiedzieć - w stanie szczątkowym, dlatego że muzułmanie podlegają prawu państwowemu. Są obywatelami tego kraju i są zobowiązani do przestrzegania jego prawa. Również w zakresie rozwiązywania spraw rodzinnych, majątkowych itd.

A w stosunkach wewnątrzrodzinnych? Nie jest to już rodzina patriarchalna?

To zależy od konkretnej rodziny, od tego, jak kształtuje się autorytet ojca, matki, dziadków. Te kwestie są bardziej regulowane zwyczajem niż prawem. Na przykład stosowane w tej chwili rozstrzygnięcia dotyczące zawierania ślubów cywilnych z muzułmańskiego punktu widzenia są całkowicie akceptowane. Ślub muzułmański nie jest bowiem, tak jak w Kościele katolickim, czynnością z zakresu sacrum, ale jest rodzajem kontraktu prawnego. Ten kontrakt może być, i często bywa, uzupełniany przez gminy muzułmańskie postanowieniami prawa religijnego, wypowiedzianymi czy spisanymi niezależnie od USC. Ślub muzułmański w pewnych sytuacjach może być też rozwiązany.

Żyjąc w otoczeniu niemuzułmańskim, trudno zawierać związki tylko między sobą.

Według prawa muzułmańskiego mężczyzna może zawierać związki małżeńskie z kobietami wyznania niemuzułmańskiego, natomiast kobieta muzułmanka nie ma takiego prawa.

Ale w Polsce nieraz tak bywa.

W Polsce i w innych niemuzułmańskich krajach tak. Z punktu widzenia prawa muzułmańskiego związki takie wywołują jednak spore komplikacje. Dlatego sugeruje się panu młodemu, by przyjął islam, i często tak się dzieje. Wiem, że w Niemczech, we Francji, w Anglii bardzo często takie sytuacje się zdarzają.

Jaka jest pozycja muzułmanek w polskich rodzinach?

Na pewno niewiele się różni od pozycji innych kobiet. Wykazują na co dzień wiele aktywności, kierują sprawami rodzin.

I nie są usuwane w cień mężczyzn?

W małżeństwach mieszanych czasem tak się zdarza. Bywa, że muzułmanin przybyły z zewnątrz i osiadły w Polsce żeni się z niemuzułmanką, która przyjmuje islam, a ustalony model rodziny jest bardzo fundamentalistyczny. Okazuje się, że niektóre kobiety, które przyjmują islam, są bardziej podatne na przyjęcie rygorystycznych norm życia niż Polski wychowane w islamie.

Powiedział pan, że prawo jest kształtowane w zależności od sytuacji muzułmanów w danym kraju. Co w takim razie, prócz źle widzianych ślubów muzułmanek z niemuzułmanami, zostaje z szarii?

Zostają wszystkie przepisy dotyczące religijnej sfery życia, obowiązków religijnych, które są wykonywane w większym lub mniejszym stopniu, dokładnie tak samo, jak dzieje się to wśród katolików. Ludzie są wszędzie jednakowi. Dotyczy to więc przestrzegania modłów, odbywania postów, stosunków rodzinnych, przepisów dietetycznych. Tego typu rzeczy, które w życiu normalnego muzułmanina odgrywają olbrzymią rolę.

Każdy chrześcijanin ma w pamięci obraz religijnego muzułmanina, który pięć razy dziennie, z twarzą zwróconą w stronę Mekki, modli się.

Są tacy, którzy przestrzegają tego bardzo ściśle, są tacy, którzy nie praktykują wcale. Tak samo jak katolicy - są tacy, którzy chodzą do kościoła co niedzielę, i tacy, którzy są tam tylko podczas chrztu i pogrzebu.

Może być muzułmanin niepraktykujący?

Może być. Tak samo jak tamten jest złym katolikiem, tak ten jest złym muzułmaninem. Ale nie przestaje być muzułmaninem, chyba że sam świadomie odrzuci podstawy swojej wiary. Muzułmanin musi się modlić pięć razy dziennie, obojętnie, gdzie mieszka. Jeżeli tego nie robi, to popełnia wykroczenie przeciw obowiązkowi religijnemu, który, choć z opóźnieniem, musi spełnić. Jeżeli ktoś pracuje w otoczeniu niemuzułmańskim od ósmej do szesnastej, to na ten czas prawo muzułmańskie zawiesza obowiązek modlitwy. Dopiero po powrocie do domu wierny odprawia zaległe modlitwy i jest w porządku ze swoim sumieniem i z przepisami. Imigranci muzułmańscy w Niemczech, Francji, Anglii, gdzie są liczni, jeżeli pracują w grupie, zwracają się do dyrekcji firmy, aby w miarę możliwości mogli przerwać na piętnaście minut swoje zajęcia i odprawić modlitwy. Oczywiście nie może to naruszać ich obowiązków służbowych i wprowadzać dezorganizacji w pracy instytucji.

A jaki wpływ na praktyki religijne muzułmanów w Polsce ma fundamentalistyczne Stowarzyszenie Braci Muzułmańskich?

Jest to grupa stosunkowo nieliczna i niezbyt ekspansywna. Na swoje najbliższe otoczenie niewątpliwie oddziałują przez osobisty przykład.

Czy muzułmaninem w Polsce może stać się wyłącznie ten, kto przystaje do gminy muzułmańskiej, czy wystarczy, jeśli złoży wyznanie wiary?

Według koncepcji muzułmańskiej muzułmanami są absolutnie wszyscy. Każdy się rodzi muzułmaninem i powinien zrozumieć, kim jest naprawdę. Jedni mieli szansę się o tym dowiedzieć, bo urodzili się w rodzinie, która była tego świadoma. Inni, choć urodzeni w otoczeniu niemuzułmańskim, mieli szczęście, że się o tym dowiedzieli, zrozumieli i wyciągnęli z tego konsekwencje. Jeszcze inni nigdy nie mieli szansy o tym usłyszeć, trwają więc w niewiedzy jako buddyści, katolicy czy wyznawcy innej religii. Są też tacy, którzy mieli taką szansę, ale z niej nie skorzystali. Jeżeli ktoś rodzi się w otoczeniu niemuzułmańskim, a z tej szansy skorzysta, to automatycznie staje się muzułmaninem. Oczywiście każda społeczność chciałaby się przekonać, czy jest to prawdziwy wybór, czy też podyktowany innymi względami, wobec tego jest proszony, aby wyznał swoją wiarę wobec świadków...

"Nie ma bóstwa oprócz Boga, a Mahomet jest Wysłannikiem Bożym"?

...oraz żeby wyjaśnił, dlaczego ta koncepcja przyszła mu do głowy. Często okazuje się, że osoby składające taką deklarację (szahadę) dysponują wiedzą pełniejszą niż przeciętni muzułmanie urodzeni w świecie muzułmańskim.

Skoro są "muzułmanie", którzy jeszcze o tym nie wiedzą, to czy ci, którzy korzystają z łaski wiary, powinni stosować wobec innych dżihad, czyli świętą wojnę?

To jest zasadnicze nieporozumienie wykorzystywane dla celów politycznych po obu stronach. Dżihad jest pojęciem dużo szerszym, jest to generalnie świadome działanie na korzyść wspólnoty muzułmańskiej i religijnej. Na poziomie czysto indywidualnym będzie to wykonywanie obowiązków religijnych. Na wyższym poziomie będzie to podzielenie się wiedzą religijną ze współwyznawcami, którzy nie mieli okazji jej poznać. Również to, co nazywa się działalnością misyjną, mieści się w pojęciu dżihad. Jego formą jest także działalność naukowa, propagowanie wiedzy o islamie. Zwykle natomiast mówi się o skrajnej postaci dżihadu, co wynika z dalszego stopniowania. W momencie, w którym społeczność muzułmańska jest fizycznie zagrożona, dżihad będzie obejmował akty natury wojennej, ponieważ grupa musi się bronić.

Trzeci filar islamu, po wyznaniu wiary i modlitwie, to jałmużna. Czy nadal obowiązuje oddawanie ubogim jednej czterdziestej dochodu?

To nie musi być akurat jedna czterdziesta dochodu. Ale jałmużna, zwłaszcza ta związana z końcem ramadanu, jest praktykowana przez bardzo wielu muzułmanów w Polsce.

Czy tylko w odniesieniu do swoich współwyznawców, czy do innych również?

Muzułmanin może przekazać jakąś sumę gminie z przeznaczeniem na jej potrzeby, ale może dać jałmużnę komuś, kto jest w potrzebie, a nie jest muzułmaninem. Biednych nie trzeba szukać, są wszędzie. W Paryżu na przykład w każdy piątek przez głównym meczetem gromadzą się tłumy biednych, niemuzułmanów, i czekają na wychodzących z piątkowej modlitwy. Wiedzą, że zawsze tu coś dostaną.

Czwarty filar: post. Pościć można wszędzie...

Obojętnie, czy jest się mniejszością religijną, czy żyje w kraju muzułmańskim. Muzułmanie obowiązkowo poszczą w czasie ramadanu, od brzasku do zachodu słońca nic nie jedzą i nie piją, ale mogą także pościć w inne dni roku. W czasie postu muzułmanin nie jest zwolniony z wypełniania swoich życiowych obowiązków. Post nie usprawiedliwia na przykład niedokładnej pracy. Jeżeli ktoś przychodzi do pracy i mówi: "jestem muzułmaninem, jestem zmęczony, dajcie mi podrzemać", to się niepotrzebnie męczy, ponieważ jego post i tak będzie nieważny.

Czy polscy muzułmanie udają się przynajmniej raz w życiu, jak chce piąta podstawowa zasada islamu, do świętego miasta Mekki?

Po wojnie kilka osób z Polski było w Mekce. Byłem jedną z dwóch osób, które jako pierwsze ją odwiedziły. Polska jako kraj komunistyczny przez lata nie utrzymywała stosunków dyplomatycznych z Arabią Saudyjską. Nie ma ich zresztą po dzień dzisiejszy, ale wyjazdy już się zaczęły. Głównym problemem są jednak sprawy finansowe. To jest bardzo kosztowna wyprawa. Obowiązek odbycia pielgrzymki do Mekki w miesiącu pielgrzymek ciąży na każdym muzułmaninie, ale jeżeli go na to nie stać, to obowiązek się zawiesza, nawet do końca życia, i jego niedopełnienie nie obciąża zmarłego. Jeżeli natomiast ktoś wyrusza na pielgrzymkę, to na jej czas musi zapewnić środki do życia osobom, które normalnie są na jego utrzymaniu. Jeżeli muzułmanin zostawi rodzinę, dzieci bez środków do życia, a sam wyruszy w podróż, to obowiązek i tak nie zostanie spełniony. Może więc darować sobie wyprawę.

Między islamem a chrześcijaństwem jest wiele podobieństw: są to religie monoteistyczne, islam uznaje Jezusa za proroka, i tu, i tu istnieje wiara w życie pozagrobowe, są bardzo zbliżone podstawowe zasady etyczne i podobne obowiązki religijne - modlitwa, post, dzielenie się dobrami z innymi, pielgrzymki, by wymienić kilka przykładów - a jednocześnie mało słychać o toczącym się dialogu między obiema religiami. W Polsce podobno istnieje wspólna rada chrześcijan i muzułmanów, ale kto o niej słyszał?

Polska jest bardzo niedobrym przykładem, dlatego że muzułmanie są tak małą grupą, iż ich potencjał intelektualny jest nieporównywalny z olbrzymimi środowiskami intelektualistów katolickich. Kto z kim miałby dyskutować? Polscy muzułmanie dysponują może kilkoma wykształconymi osobami, które mogłyby prowadzić dyskusje. Dyskusje takie odbywają się w krajach Zachodu, w których są duże skupiska muzułmańskie, dysponujące wykształconymi elitami, dobrymi specjalistami. Ten dialog nie zawsze ma charakter ściśle religijny, często dotyczy problemów muzułmanów z zapewnieniem dla swojej grupy takich samych praw, jakimi dysponują inne grupy wyznaniowe. Skandal wywołują we Francji dziewczęta chodzące do szkoły z zakrytą głową, choć nikomu nie przeszkadzają żydowskie jarmułki. W Anglii muzułmańskie szkoły mają problemy z otrzymaniem rządowych dotacji, przyznawanych szkołom innych wyznań. W Polsce takie problemy nie występują, a nieliczne dziewczęta, chodzące na przykład na Białostocczyźnie z zakrytą głową, traktuje się jako coś normalnego.

Rozmowę przeprowadziła: Ewa K. Czaczkowska.


Bogusław R. Zagórski - arabista i islamista, założyciel Instytutu Ibn Chalduna.


poniedziałek, 5 października 2009

Sposób na kobietę.


Jeśli kobieta odmawia mężowi seksu, jest na nią sposób. Ogłosił go afgański duchowny - Mohammed Asef Mohseni. Sprawa jest bardzo prosta. Żona nie chce intymnego zbliżenia, to mąż nie daje jej jeść.

Duchowny wyjaśnił, iż zaspokajanie potrzeb seksualnych męża jest obowiązkiem każdej żony. Oczywiście ma ona prawo odmówić zbliżenia, ale jak ma ku temu ważny powód. Natomiast, jeśli odmawia mężowi seksu bez powodu, to ma on prawo przestać ją karmić.

Ten afgański duchowny twierdzi też, że kobiety nie są równe mężczyznom. Dodaje, że za dach nad głową i utrzymanie, kobieta ma wręcz obowiązek zaspokajać swego męża seksualnie, by ten nie zaspokajał swych żądzy poza małżeństwem - wtedy byłby to wielki grzech.

W Afganistanie mąż ma prawo do seksu co cztery dni, chyba, że żona jest chora, osłabiona, pości przed ramadanem, ma miesiączkę lub urodziła niedawno dziecko. To prawo, jest pozostałością po rządach Talibów i jest interpretowane jako przyzwolenie na gwałt małżeński.

Irańczycy "ubierają" manekiny sklepowe.


Rząd Iranu rozpoczął kolejną kampanię, mającą na celu jeszcze bardziej zaostrzyć normy dotyczące ubioru. Rozprawiono się już z kobietami, którym pod groźbą kary, zakazano nosić obcisłych spodni. Teraz kolej przyszła na sklepowe manekiny. Według najnowszych rozporządzeń, wszystkie mają być ubrane w szczelnie zakrywające ich ciała stroje.

Policja kontroluje sklepy. Jeśli znajdzie niepoprawnie odzianego manekina, każe go zdjąć właścicielowi z wystawy. Panowie mają też kategoryczny zakaz handlowania damską bielizną. Jak głosi oficjalny komunikat irańskiej policji : " Eksponowanie na wystawach sklepów manekinów odsłaniających ciało jest od tej pory zabronione".

Ta akcja stanowi element irańskiej polityki zwalczanie zachodnich wpływów. Jej bardzo ważnym elementem, jest właśnie, zaostrzenie norm dotyczących ubioru. Prezydent Ahmadinejad wymyślił sobie, że walka z antyislamskim zachowaniem będzie najważniejszym punktem jego programu politycznego.


Template by:
Free Blog Templates